Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rękodzieło artystyczne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rękodzieło artystyczne. Pokaż wszystkie posty

sobota, 29 grudnia 2012

Ikony


Nie do końca są może zgodne ze sztuką. Bo nie maluję temperą tylko akrylem.


Ale są na desce dębowej – ciężkie, grube i milusie :)


Kocham deski dębowe – zwłaszcza kiedy można zostawić je prawie w  nienaruszonej formie.


Wklejam zaległości – malowałam je jakoś od wiosny, a teraz maluję kolejne 3.



Generalnie ikony się pisze, ale nie wiem, czy to co robię można pisaniem nazwać... Marzy mi się profesjonalne szkolenie, ale... Nie ma co liczyć na po pierwsze - Szczecin, po drugie – fundusze... Zbieram wiedzę z internetu, książki kupuję, ale co innego uczyć się pod okiem mistrza...


Bądź co bądź uwielbiam je robić – uspokaja mnie to. Zawsze wyjdzie coś nie tak jak chciałam, ale kiedy już jest koniec, kiedy podpiszę ikonę – jestem prawie że zachwycona:) Wiem, że do ideału daleko im brakuje... Ale mają coś magicznego w sobie... I cudnie wyglądają na ścianie ;) Jak kiedyś będę miała dom to gdzieś wielki kawał ściany będzie nimi zawieszony...

sobota, 24 listopada 2012

Pan z kwiatkiem :)


Dobrze, że jeszcze nikt mnie nigdy nie opierdzielił, za opierdzielanie się z wykonaniem roboty :) Tego Pana chyba szyłam od wiosny...


Dziś mąż zamawiającej przyjechał do nas na śniadanie i przy okazji zabrał go na wyprawę off-road’ową :) Żeby tylko się chłopak za bardzo nie ubłocił, bo właścicielka nie będzie zadowolona ;)


Nie musiałam szyć butów, bo w Lidlu były świetne skarpetki – mam jeszcze w zapasie dla innych :)


Trochę wygląda jak wokalista Nickelabck przed wpadnięciem pod kosiarkę ;) Cieszę się, że ma dobry dom, żeby tylko szczurki jego właścicieli nie dobrały się do trocinowego brzuszka...

Zimowe wyposażenie podstawowe


W końcu poszliśmy na sesję zdjęciową :) Oczywiście bez światła, wczoraj słońce świeciło cały dzień więc wyssało tygodniową normę, ale nic to! Deszczu nie ma co się bać;) A oto moje super ciepłe i gryzące getry:)

    

Dobrze, że łydki mam chude, ale w sumie takie wielkie też nie wyglądają źle ;) A to moja czapa – Himalaya Padisah – strasznie się robi, ale efekt zarypiasty :) Na rękawiczki kłębek już czeka...


Niestety za późno się dowiedziałam o tym, że moje prawe oczko nie jest prawym i nieco się skręciła – mam troszkę problemy ze zorientowaniem pomponów równo na boki ;)
Za to mężowa czapa wyszła prawie dobrze:) Uszka mu tylko trochę odstają, ale to jest do opadnięcia ;)


Stwierdził, że wygląda jak Jakub Wędrowycz tylko mu walonek brakuje :D

wtorek, 6 listopada 2012

Nowe czapki

Machnęłam dwie nowe czapy:)


Światła brak - zdjęcia są jakie są.


Jutro jaśniej nie będzie między końcem pracy, a spotkaniem, a misio zaprezentować się musi;)
I zaszyłam torbę...


Wesoła, trochę się jej ryjek rozjechał;)

niedziela, 4 listopada 2012

Dziadówki...


Z miesiąc siedziałam i dumałam... Bo teraz trzymam się po pierwsze listy, po drugie co jest w danym momencie najważniejsze:)
Tak więc sweter dla męża znów spadł trochę niżej, bo moja czapka się robiła (zdjęcie może jutro, bo dziś już światło uciekło) i pojawił się znów „genialny pomysł na zarobienie grosza” – mam nadzieję, że to nie kolejny „to się na pewno sprzeda”, a potem jest jak zwykle, czyli zajęte dużo miejsca w szafie, albo rozdane znajomym:)

   
 (Moje ulubione motto życiowe i takie tam w związku z hobby, bo Słowianie rogów nie mają, to wiecie...:)

Przedstawiam zatem ekologiczne torby z grubej bawełny. Żeby było jeszcze bardziej ekologicznie część materiału kupiłam oczywiście w ciuchbudzie, część wręcz vintage – materiał przeleżał w szafie ponad 20 lat, a jest w lepszym stanie niż niektóre prosto z fabryki :) Bo to jest proszę państwa nie byle jaka bawełna – jakaś taka techniczna, gruba, podobna do jeans’u, tylko troszkę więcej kłaczków od niego posiada... Taśmę na rączki kupiłam przypadkiem, od razu w długości 25 m – na parę toreb wystarczy :)

   

Szyte maszynowo – moja maszyna czasem nie łapie pewnych grubości i nitka się biesi, ale generalnie nie wyszło źle. Czasem w gotowych produktach prosto z Chin można znaleźć więcej takich baboków. Malowane oczywiście ręcznie, może w przyszłości porobię szablony, jak na chwile obecną nie ma takiej potrzeby. Wyszywane też oczywiście ręcznie – maszyny do haftu się chyba nigdy się dorobię:)

   

Muszę nazbierać trochę więcej mądrych i krótkich zdań... Te długie długo się maluje ;)

wtorek, 30 października 2012

Tym razem dla mnie :)


Cała robota poszła w odstawkę – żadne sweterki, ani inne pierdoły, o na przykład takie :)


Się zrobi kiedy indziej. Mróz chwycił, dziś śnieg troszkę przysypał, panika mnie złapała, bo jakoś ciężko mrozy znoszę po trzydziestce, więc czapka tym razem się dla mnie robi :)


Świetne paski wychodzą, uwielbiam melanże:) Rękawiczki jeszcze koniecznie muszę dorobić. Co prawda za te pieniądze bym se ze dwa komplety z szalikami kupiła, ale co mi tam - jak szaleć to szaleć :)

wtorek, 23 października 2012

Czapkowato


Jakoś tak mi się ostatnio odechciało robić sweterek. Nie mogę się na niczym konkretniejszym skupić. No to robię pierdołki :)
Za modela robi misio, bo docelowej grupy w domu nie posiadam ;)
Czapę pierwszą zaczęłam na ostatnim środowym spotkaniu. Dokończyłam w domu.


Czapę drugą miałam od zeszłego roku, ale mi niekoniecznie pasuje, więc dorobiłam oczy i jest pożeracz głów ;)


Potem wygrzebałam z szafy sweter – taki trochę nowy, trochę stary ;) Stwierdziłam, że to jakaś porażka – mimo, że ładny. Bo gruby jak na ciężką zimę, a z dekoltem jak na upalne lato. Sprułam i ze 4 czapy będą:) Nie chciało mi się nic w niedzielę robić i zrobiłam od razu dwie.



Muszę przeszukać internet za nowymi inspiracjami, bo mi się chwilowo pomysły skończyły ;)

sobota, 29 września 2012

Dwojaczki


Drugie zajęcia lepienia z gliny :) Trochę poległam na kole, ale poszło nieźle. Jakby człowiek miał nieograniczoną ilość czasu, jakby mógł się zaprzyjaźnić tak naprawdę z kręcącą gliną, gdyby nie było tylu obcych, człowiek na pewno czułby się lepiej, swobodniej i byłoby inaczej, ale jest jak jest i trudno się mówi :) Ale za to robienie z wałeczków poszło mi fajniej niż ostatnio mimo, że glina była zdecydowanie za mokra.


Dzisiaj ulepiłam dwojaczki:) Nie wiem właściwie do czego mogłyby służyć, bo są dość malutkie, może na paluszki słone i z makiem ;) Miałam stracha z rączką, że się zapadnie, ale stoi ładnie i mam nadzieję, że nic jej się nie stanie w trakcie suszenia.

Święto Archaniołów dzisiaj :)


Zauważyłam, że często gęsto z moimi dziełami jest tak, że nawet nie myślałam o czymś takim. Nieulubiony święty, nie ta trójca... ;) Miałam kawałek półki sosnowej i idealnie się nadawał na 3 obrazki. Myślałam bardziej o Jezusie, Maryi, ale kto trzeci? I potem oświeciło mnie – Archaniołowie:) Idealnie, bo 3 sztuki. Ze znalezieniem inspiracji nie było problemu, bo temat dość powszechny. Trochę zrobiłam wariację na temat Rafała – rybka być musiała i niekoniecznie jest właściwa.


Michał wydawał mi się najłatwiejszy – wojownik, miecz, zbroja, ale szczegóły okazały się prawie zabójcze;) Dużo malowania.


Gabriel najważniejszy i właściwie najmniej problematyczny :)


Na tyłach napisałam modlitwy, wiszą nad wejściem. I odkąd zmienił się kolor przedpokoju z bladego różu na konkretny amarant – wyglądają jakby bardziej na miejscu :)

poniedziałek, 24 września 2012

Jasmin


Wszędzie są ludzie dobrzy i źli. Na każdym kontynencie, w każdej religii, w każdej partii, w każdej wspólnocie. I boli mnie bardzo kiedy na całą grup patrzy się przez pryzmat tych złych... Bo to strasznie krzywdzące i niesprawiedliwe... Każdy mierzy swoją miarą i zawsze mi się wydaje, że inni mają dużą tolerancję. I błąd. Ale ja ją mam :) I zrobiłam sobie laleczkę muzułmankę.


Nie ma jeszcze bucików, bo do bucików zawsze zabieram się jak pies do jeża:) Ale bluzka wyszła mi rewelacyjnie – zrobiłam ją ze spódniczki i akurat udało się wyciąć tak, że zamek jest na pleckach. Lalki mają duże głowy i duże siedzenie więc wciągnięcie gotowej bluzki bywa problematyczne...
Podoba mi się ten sposób wiązania chusty, też bym tak chciała, ale moja twarz nie za bardzo się do tego nadaje. Może po prostu nie znalazłam jeszcze swojego koloru. Ale jest to jak na mój gust piękny zwyczaj – u nas też kiedyś mężatki obcinały włosy i chowały po chustką. Piękne... :)

Pożeracz :)


W sumie do niczego mi nie są potrzebne. Nie mam kafelek w kuchni i jedynym klejącym się miejscem jest lodówka (i tak moooocno oklejona:). Kafelki będę miała kiedyś, ale to bardzo odległe kiedyś ;) Ale tak mi się spodobało, że też musiałam sobie TAKIEGO stwora zrobić:)


Z braku potrzeby trzymania czegokolwiek innego zjada kapselka, ale ścierkę też można by mu upchnąć;)

Filcowato


Kupiłam pare arkuszy filcu. W końcu :) Zawsze się przymierzałam, ale tak jakoś nie było po co, nie było za co. W sumie dalej nie było za co, ale trudno się mówi ;) Zaczęłam taki malusi projekt, ale przez druty nie mam czasu. Na razie mam tylko kwiatuszek...


Jak skończę będzie fajnie :)

Lampka


Kiedyś dawno temu pracowałam w sklepie. Moja mama niestety tam utknęła... Mało to kreatywne zajęcie – kasujesz towar, wykładasz towar. Ale czasem coś się we łbie zaświeci:) Tym razem to była lampka :D


Patyczków do lodów skolko godno, czy jak to się tam mówi. Szkiełek z upływem lat też się nazbierało. W elektryce babrać też się już potrafię – podłączenie wkrętu do żarówki do kabla – zero problemu, dwie minuty ;)
Światło nastrojowe, ciepłe. Może nie koniecznie do czytania, ale żeby se zębów o biurko nie wybić wystarcza ;)
I dawno temu za ten projekt wygrałam torbę Parfois u Burdy :) A tak się pochwalę, a co ;)

Żylaste lepsze;)


W życiu bym się po sobie tego nie spodziewała... W przypływach chwilowej słabości pozwalałam sobie co najwyżej na jakiś mały kwadracik 10x10 cm, ale nigdy więcej. A tu proszę... Pełnowymiarowo, z zakupem dodatkowego sprzętu i postanowieniem uzupełnienia go do poziomu „pełni szczęścia” oraz zdobycia niezbędnej wiedzy ;)
Wzięłam się za robienie na drutach! Ha. I to do tego stopnia, że wyciągnęłam sweter, który robię dla męża od jakiś 6 lat :D I chyba tym razem go skończę... W nagrodę nie ma to tamto – będzie musiał mi kupić przynajmniej pół kilo jakiś nitek, bo marzy mi się coś takiego:)


W sumie do następnej wypłaty powinnam się wyrobić... :>

***
Getry, o których pisałam jakiś czas temu są skończone. Co prawda później niż powinny, bo moje rzeczy mają taką magiczną właściwość, że jak znikną z pola widzenia, to o nich zapominam. Getry się schowały w nowym koszyku na grzyby, przeznaczonym nie na grzyby. Cudownie się odnalazły w piątek, ale jakoś nadal niedomagam przeziębieniowo i sesji zdjęciowej nie doczekały. A mam wizję artystyczną, gdzie sesja ma się odbyć, więc to musi poczekać:) W sobotę też szczęśliwie po ponad roku dziubania ukończyłam taki tam kapturek na wzór średniowiecznych. Niestety moja wiedza o drutach ogranicza się do oczka prawego i lewego, względnie „zrób prosty warkocz”, w efekcie czego brzeg zawija się uparcie nawet po obszydełkowaniu brzegu... Muszę zrobić muszelki, albo krokodylka i może będzie dobrze... Do tego sesja będzie jak będzie ;) Znaczy jak zlikwiduje wywinięcia...

***
A na koniec wynik dzisiejszych poszukiwań w necie w trakcie pracy... No bo mi się mózg lasuje od siedzenia w biurze! Moja odporność na biuro to max. 4 h, a potem MUSZĘ w teren. To już zboczenie ;) Ale spoko – nie nadużywam sprzętu biurowego do działań prywatnych... Za uczciwy człowiek jestem, za bardzo wierze w karmę... ;)
TADAAAAM! Ośmiornica :D


Tak fienc postanawiam, że drutowania się nauczę, bo też chcę takie robić:) Na szydełku już umiem i to bez wzoru, czym kiedyś zadziwiłam liczne grono rękodzielniczek... (dziiiiwneeee... Rękodzielnik powinien umieć bez wzoru, przynamniej w przybliżonej formie... :), a wiadomo, że kolejna nawet w chwili obecnej niepotrzebna wiedza zawsze się przyda! Wychodzę z założenia, że warto inwestować tylko w to co zabiorę ze sobą do grobu, czyli MÓZG i mam nadzieję, że jednak nie będzie zombieapokalipsy ;) Szkoda by było tych moich dodatkowych fałdek dla bezmózgów...

sobota, 15 września 2012

2D -> 3D


Dawno, dawno temu, za górami za lasami ;) czyli kiedyś potrafiłam rysować, potem przestałam... Bo trochę nie było warunków, bo się nie chciało, ręka odwykła. Ale 4 segregatory bazgrołów zostały :) Niektóre lepsze, inne gorsze – w sumie nic odkrywczego, co by kto inny nie namalował, nie ma czym się chwalić. Jedne obrazki miały znaczenie, inne nie. Jedni bohaterowie mieli swoją historię, inni to tylko artystyczna zachciewajka.
Ten obrazek ma swoją historię, albo raczej jego bohater ;)


Artur, eksdemon i bez wdawania się w szczegóły :) Piszę o nim książkę i jeśli kiedykolwiek ją skończę i wydam to tylko i wyłącznie w Fabryce Słów – ot taka mała fanaberia... Lubię lalki, zwłaszcza te duże i drogie, z żywicy (podejrzewam, że większość wie o co chodzi;), ale prędzej chyba piekło zamarznie niż mnie będzie na nią stać... Więc skoro nie można mieć tego czego się chce, to można zastąpić to trochę innymi sposobami ;)


Ma 70 cm wzrostu, glanowate buty na klamerki ze sztucznej skóry, wisiorek który tylko koło srebra leżał, dżinsy bez kieszeni i ciągle nie mam czasu uszyć mu koszuli, ale dobrze, że chociaż włosy ma ;) Wszystkie szmacianki oddałabym po krótszym lub dłuższym zastanowieniu, ale Artur zostaje na zawsze...

Warsztaty


Z gliny samoutwardzalnej już kiedyś robiłam takie różne małe cusie (gdzieś w szafce jest skitrana, wrócę do tego:). Ale jak się robi pod okiem fachowca, co powie co i jak – no ba! Zupełnie inna robota :)


Trochę jestem zawiedziona, bo się niewiele ubrudziłam, ale jest O.K. Ulepiłam dwie miski i ponoć jest nieźle. Za dwa tygodnie kolejne spotkanie – może się dopcham w kolejkę do koła garncarskiego. Mąż się załapał i pochwały zebrał, bo ponoć glinę czuje :)


Już od dłuższego czasu mi się marzy taka zabawa na stałe - nie okazjonalnie. Z lepieniem nie ma problemu, ale po wyschnięciu... Hmmm... Może kiedyś...


Na razie zostanę przy dzierganiu. I koniecznie muszę znów zacząć kupować Burdę. Co prawda dwuletnia kolekcja do kombinowania własnych rzeczy powinna wystarczyć, ale przecież można czasem iść na łatwiznę, nie? ;)

Etui


Lista rzeczy do zrobienia długa. Ale jak człowieka natchnie to coś się w kolejkę wpycha ;)
Ja telefon po prostu wpycham w kieszeń, mama nosi w torbie. Kiedyś kupiłam jej skarpetkę zamiast etui, ale zgubiła. Stwierdziłam, że trzeba coś zrobić, co nie ucieknie ;)


Dosiadłam się do roboty na jeden wieczór, ale było późno i wykończenie było poranne.


Ostatnio mam fazę na dzwoneczki, więc do wszystkiego doczepiam. Koraliki w zapasie, hefalump znaleziony nie wiadomo gdzie, bo przecie wszystko przyda się ;)
Bardzo żałuję, że tą bawełnę odkryłam w momencie, kiedy producent zbankrutował...

środa, 12 września 2012

Łatwiej przeskoczyć niż obejść ;)


Trochę się dziś zdenerwowałam... Otwieram jeden, drugi, trzeci blog – trzeba mieć zaproszenie od twórcy... Byłam cichym wielbiciele, jakże teraz mam prosić o dostęp, skoro nigdy się nie odzywałam? Głupota ludzka – po co zakładać bloga, oficjalnego, fanów natrzaskać, a potem blokować? W sumie tylko jednym jestem mocno zdruzgotana, reszta niekoniecznie przejawia duże straty dla ludzkości ;) Oby to nie była nowa moda...
 ***
Dziś przedstawię wam mój autorski projekt (chyba, że nie, ale nic o podobnych tworach nie wiem:) BABA!


Ważą średnio ok. 3 kg (w zależności od wypełnienia:). Inspiracja były maleńkie laleczki obrzędowe Słowian, a na taką mega-kobietę natchnęli mnie moi znajomi. W sumie powstało ich 6, dwie oddane, jedna u mnie na półce i niekoniecznie będę robiła więcej, bo za dużo miejsca zajmują ;)
Zauważyłam, że w tym roku zaczynają być modne stopery do drzwi – noooo, taka baba nieźle się do tego nada :D

sobota, 8 września 2012

Duże


W tym roku oboje z mężem odkryliśmy przyjemność tworzenia dużych form :) On sobie łupie w dużych kawałkach drewna, ja zaczęłam szyć duże lalki, a co :) Skoro inni mogą, to czemu nie ja? To jest trochę tak jakby się tworzyło najlepszego przyjaciela/dziecko, w zależności na co ma się nastrój. Wstępnie myślałam o różnych rejonach świata, ale chyba mam za mało przestrzeni. Aczkolwiek taka Eskimoska... Snhsnhsnh :> Pomyślimy...
Po pierwsze przedstawiam Wam Wioletkę.


I Nutellę – nazwaną tak tylko roboczo, ale zostało jej na dłużej ;)


Mają po 70 cm wzrostu (i dlatego żadna inna lalka jeszcze nie dorobiła się sesji zdjęciowej w plenerze) i są nieco ciężkawe, bo wypchane trocinami lub jakimiś strzępkami szmatek, czyli do ubrudzenia, a potem się zobaczy, bo wyprać się na bank nie dadzą;)
Największym wyzwaniem były buty... Kiedyś próbowałam szyć dla lalek nieco mniejszych, ale szlag mnie trafiał, a te zrobiłam z gotowych wykrojów krążących gdzieś po internecie. Jest fajnie :)


Akurat kiedyś mąż sobie kupił w ciuchbudzie oczywiście, kurtkę skórzaną – okazała się niewypałem, ale do szycia pierdołek - jak znalazł :)


Mam wyrzuty sumienia, bo mi jeden chłopak siedzi w samej koszulce i skarpetkach (rozmiar 15-17 idealnie pasuje, więc gdyby ktoś miał takie mało przechodzone to chętnie przyjmę ;), a jest dla koleżanki... Znowu będzie, że jestem niesłowna... Się jutro skończy :)

Ulubiony święty


Od jakiegoś czasu maluję... Powiedzmy że coś w stylistyce ikon. Na grubych, dębowych deskach, albo resztkach po półkach i innych odzyskanych drewienkach ;) żaden tam ze mnie profesjonalista – drukuję obrazek, kalkuję, nanoszę kolory. W sumie ikony kopiowało się z podlinnika, więc niejako niezgodności nie ma ;) Ale akryl, to już inna historia :)
Marzy mi się choć kursik jakiś, że o profesjonalnej nauce nie wspomnę, ale trochę to za dużo kasy kosztuje i chyba wolę mieć farby i deski, niż profesjonalną wiedzę... Mam już w sumie upatrzony podręcznik, trzeba tylko kiedyś kupić... No nic :)
Dzisiaj pokażę Wam faceta w którym się zakochałam :) Chłop, który jest w ogóle jakby nieistotny, prawie nie istnieje. Najbardziej zdyskryminowany facet w Biblii jednym słowem mówiąc. A niby u Żydów kobiety były nieważne... Przedstawiam Wam świętego Józefa.


Kiedyś grzebiąc po internecie znalazłam rysunek, ale namalowany chyba węglem (oczywiście źródła podanego nie było, więc jakby kto wiedział...:) I nigdy w życiu nie myślałam o tym, żeby go malować. Jezus, Maryja, aniołowie – tak. Ale nie Józef. Bo i po co? Taki jakiś dziwny święty pojawiający się ewentualnie na Boże Narodzenie. Nigdy na niego nie zwracałam uwagi. Ale jak to mówią, punkt widzenia zmienia się od miejsca siedzenia i będąc w różnych sytuacjach, człowiekowi pojawiają się w głowie różne zapatrywania na różne tematy...

(oryginał - źródła nie znam...)

Dostał dziwne miejsce na ścianie. Prawie ostatnie wolne, bo wszystko w domu zajęte półkami pod książki. Mianowicie między jedną taką półką, a kanapą – że kiedy na dzień jest złożona, to w sumie go widać, ale może umknąć uwadze. Ale tak chciałam, bo chciałam go blisko. Żeby czuwał, żeby może się wstawił gdzie trzeba i popychał tematy do przodu...
Cudowny facet. Przychodzi do niego jego narzeczona i mówi: jestem w ciąży. Niby takie nic, no ale przecież nawet ze sobą nie spali. Czyli kto inny ją pierwszy dorwał... Ha! I to nie jakiś tam sąsiad, któremu można w ryj strzelić, tylko Bóg. A jak Bogu strzelić? Jak dobrym człowiekiem musiał być, żeby jej nie powiedzieć „spadaj”. Przecież mógł Anioła nie posłuchać, że niby ma głupie sny itp. I Jezus byłby z patologicznej rodziny... Gdzieś czytałam, że Józef robi za ochroniarza, że się nie ujawnia żeby dobrze chronić swoją rodzinę. Ale chyba guzik prawda – mój mąż też jest ochroniarzem, zwłaszcza na koncertach pod samą sceną i żebym nie została zgnieciona o te płotki, to musi być widoczny ;) Myślę, że chodzi o coś innego, ale jako wielbiciel teorii spiskowych jeszcze do tego nie dotarłam...