sobota, 29 września 2012

Dwojaczki


Drugie zajęcia lepienia z gliny :) Trochę poległam na kole, ale poszło nieźle. Jakby człowiek miał nieograniczoną ilość czasu, jakby mógł się zaprzyjaźnić tak naprawdę z kręcącą gliną, gdyby nie było tylu obcych, człowiek na pewno czułby się lepiej, swobodniej i byłoby inaczej, ale jest jak jest i trudno się mówi :) Ale za to robienie z wałeczków poszło mi fajniej niż ostatnio mimo, że glina była zdecydowanie za mokra.


Dzisiaj ulepiłam dwojaczki:) Nie wiem właściwie do czego mogłyby służyć, bo są dość malutkie, może na paluszki słone i z makiem ;) Miałam stracha z rączką, że się zapadnie, ale stoi ładnie i mam nadzieję, że nic jej się nie stanie w trakcie suszenia.

Święto Archaniołów dzisiaj :)


Zauważyłam, że często gęsto z moimi dziełami jest tak, że nawet nie myślałam o czymś takim. Nieulubiony święty, nie ta trójca... ;) Miałam kawałek półki sosnowej i idealnie się nadawał na 3 obrazki. Myślałam bardziej o Jezusie, Maryi, ale kto trzeci? I potem oświeciło mnie – Archaniołowie:) Idealnie, bo 3 sztuki. Ze znalezieniem inspiracji nie było problemu, bo temat dość powszechny. Trochę zrobiłam wariację na temat Rafała – rybka być musiała i niekoniecznie jest właściwa.


Michał wydawał mi się najłatwiejszy – wojownik, miecz, zbroja, ale szczegóły okazały się prawie zabójcze;) Dużo malowania.


Gabriel najważniejszy i właściwie najmniej problematyczny :)


Na tyłach napisałam modlitwy, wiszą nad wejściem. I odkąd zmienił się kolor przedpokoju z bladego różu na konkretny amarant – wyglądają jakby bardziej na miejscu :)

poniedziałek, 24 września 2012

Jasmin


Wszędzie są ludzie dobrzy i źli. Na każdym kontynencie, w każdej religii, w każdej partii, w każdej wspólnocie. I boli mnie bardzo kiedy na całą grup patrzy się przez pryzmat tych złych... Bo to strasznie krzywdzące i niesprawiedliwe... Każdy mierzy swoją miarą i zawsze mi się wydaje, że inni mają dużą tolerancję. I błąd. Ale ja ją mam :) I zrobiłam sobie laleczkę muzułmankę.


Nie ma jeszcze bucików, bo do bucików zawsze zabieram się jak pies do jeża:) Ale bluzka wyszła mi rewelacyjnie – zrobiłam ją ze spódniczki i akurat udało się wyciąć tak, że zamek jest na pleckach. Lalki mają duże głowy i duże siedzenie więc wciągnięcie gotowej bluzki bywa problematyczne...
Podoba mi się ten sposób wiązania chusty, też bym tak chciała, ale moja twarz nie za bardzo się do tego nadaje. Może po prostu nie znalazłam jeszcze swojego koloru. Ale jest to jak na mój gust piękny zwyczaj – u nas też kiedyś mężatki obcinały włosy i chowały po chustką. Piękne... :)

Pożeracz :)


W sumie do niczego mi nie są potrzebne. Nie mam kafelek w kuchni i jedynym klejącym się miejscem jest lodówka (i tak moooocno oklejona:). Kafelki będę miała kiedyś, ale to bardzo odległe kiedyś ;) Ale tak mi się spodobało, że też musiałam sobie TAKIEGO stwora zrobić:)


Z braku potrzeby trzymania czegokolwiek innego zjada kapselka, ale ścierkę też można by mu upchnąć;)

Filcowato


Kupiłam pare arkuszy filcu. W końcu :) Zawsze się przymierzałam, ale tak jakoś nie było po co, nie było za co. W sumie dalej nie było za co, ale trudno się mówi ;) Zaczęłam taki malusi projekt, ale przez druty nie mam czasu. Na razie mam tylko kwiatuszek...


Jak skończę będzie fajnie :)

Lampka


Kiedyś dawno temu pracowałam w sklepie. Moja mama niestety tam utknęła... Mało to kreatywne zajęcie – kasujesz towar, wykładasz towar. Ale czasem coś się we łbie zaświeci:) Tym razem to była lampka :D


Patyczków do lodów skolko godno, czy jak to się tam mówi. Szkiełek z upływem lat też się nazbierało. W elektryce babrać też się już potrafię – podłączenie wkrętu do żarówki do kabla – zero problemu, dwie minuty ;)
Światło nastrojowe, ciepłe. Może nie koniecznie do czytania, ale żeby se zębów o biurko nie wybić wystarcza ;)
I dawno temu za ten projekt wygrałam torbę Parfois u Burdy :) A tak się pochwalę, a co ;)

Żylaste lepsze;)


W życiu bym się po sobie tego nie spodziewała... W przypływach chwilowej słabości pozwalałam sobie co najwyżej na jakiś mały kwadracik 10x10 cm, ale nigdy więcej. A tu proszę... Pełnowymiarowo, z zakupem dodatkowego sprzętu i postanowieniem uzupełnienia go do poziomu „pełni szczęścia” oraz zdobycia niezbędnej wiedzy ;)
Wzięłam się za robienie na drutach! Ha. I to do tego stopnia, że wyciągnęłam sweter, który robię dla męża od jakiś 6 lat :D I chyba tym razem go skończę... W nagrodę nie ma to tamto – będzie musiał mi kupić przynajmniej pół kilo jakiś nitek, bo marzy mi się coś takiego:)


W sumie do następnej wypłaty powinnam się wyrobić... :>

***
Getry, o których pisałam jakiś czas temu są skończone. Co prawda później niż powinny, bo moje rzeczy mają taką magiczną właściwość, że jak znikną z pola widzenia, to o nich zapominam. Getry się schowały w nowym koszyku na grzyby, przeznaczonym nie na grzyby. Cudownie się odnalazły w piątek, ale jakoś nadal niedomagam przeziębieniowo i sesji zdjęciowej nie doczekały. A mam wizję artystyczną, gdzie sesja ma się odbyć, więc to musi poczekać:) W sobotę też szczęśliwie po ponad roku dziubania ukończyłam taki tam kapturek na wzór średniowiecznych. Niestety moja wiedza o drutach ogranicza się do oczka prawego i lewego, względnie „zrób prosty warkocz”, w efekcie czego brzeg zawija się uparcie nawet po obszydełkowaniu brzegu... Muszę zrobić muszelki, albo krokodylka i może będzie dobrze... Do tego sesja będzie jak będzie ;) Znaczy jak zlikwiduje wywinięcia...

***
A na koniec wynik dzisiejszych poszukiwań w necie w trakcie pracy... No bo mi się mózg lasuje od siedzenia w biurze! Moja odporność na biuro to max. 4 h, a potem MUSZĘ w teren. To już zboczenie ;) Ale spoko – nie nadużywam sprzętu biurowego do działań prywatnych... Za uczciwy człowiek jestem, za bardzo wierze w karmę... ;)
TADAAAAM! Ośmiornica :D


Tak fienc postanawiam, że drutowania się nauczę, bo też chcę takie robić:) Na szydełku już umiem i to bez wzoru, czym kiedyś zadziwiłam liczne grono rękodzielniczek... (dziiiiwneeee... Rękodzielnik powinien umieć bez wzoru, przynamniej w przybliżonej formie... :), a wiadomo, że kolejna nawet w chwili obecnej niepotrzebna wiedza zawsze się przyda! Wychodzę z założenia, że warto inwestować tylko w to co zabiorę ze sobą do grobu, czyli MÓZG i mam nadzieję, że jednak nie będzie zombieapokalipsy ;) Szkoda by było tych moich dodatkowych fałdek dla bezmózgów...

sobota, 15 września 2012

2D -> 3D


Dawno, dawno temu, za górami za lasami ;) czyli kiedyś potrafiłam rysować, potem przestałam... Bo trochę nie było warunków, bo się nie chciało, ręka odwykła. Ale 4 segregatory bazgrołów zostały :) Niektóre lepsze, inne gorsze – w sumie nic odkrywczego, co by kto inny nie namalował, nie ma czym się chwalić. Jedne obrazki miały znaczenie, inne nie. Jedni bohaterowie mieli swoją historię, inni to tylko artystyczna zachciewajka.
Ten obrazek ma swoją historię, albo raczej jego bohater ;)


Artur, eksdemon i bez wdawania się w szczegóły :) Piszę o nim książkę i jeśli kiedykolwiek ją skończę i wydam to tylko i wyłącznie w Fabryce Słów – ot taka mała fanaberia... Lubię lalki, zwłaszcza te duże i drogie, z żywicy (podejrzewam, że większość wie o co chodzi;), ale prędzej chyba piekło zamarznie niż mnie będzie na nią stać... Więc skoro nie można mieć tego czego się chce, to można zastąpić to trochę innymi sposobami ;)


Ma 70 cm wzrostu, glanowate buty na klamerki ze sztucznej skóry, wisiorek który tylko koło srebra leżał, dżinsy bez kieszeni i ciągle nie mam czasu uszyć mu koszuli, ale dobrze, że chociaż włosy ma ;) Wszystkie szmacianki oddałabym po krótszym lub dłuższym zastanowieniu, ale Artur zostaje na zawsze...

Warsztaty


Z gliny samoutwardzalnej już kiedyś robiłam takie różne małe cusie (gdzieś w szafce jest skitrana, wrócę do tego:). Ale jak się robi pod okiem fachowca, co powie co i jak – no ba! Zupełnie inna robota :)


Trochę jestem zawiedziona, bo się niewiele ubrudziłam, ale jest O.K. Ulepiłam dwie miski i ponoć jest nieźle. Za dwa tygodnie kolejne spotkanie – może się dopcham w kolejkę do koła garncarskiego. Mąż się załapał i pochwały zebrał, bo ponoć glinę czuje :)


Już od dłuższego czasu mi się marzy taka zabawa na stałe - nie okazjonalnie. Z lepieniem nie ma problemu, ale po wyschnięciu... Hmmm... Może kiedyś...


Na razie zostanę przy dzierganiu. I koniecznie muszę znów zacząć kupować Burdę. Co prawda dwuletnia kolekcja do kombinowania własnych rzeczy powinna wystarczyć, ale przecież można czasem iść na łatwiznę, nie? ;)