niedziela, 20 stycznia 2013

Trzecie kapcie!

Poszło mi ekspresem :) I "zszywanie" szydełkiem idzie przyjemniej jak igłą...


Mają 9 cm długości, więc na jakąś małą stopę wejdą, nie wiem tylko czy proporcjonalnie długość - szerokość, będą odpowiednie... Jak powiedziałam - na stopach dziecięcych się nie znam i jeszcze przez jakiś czas mi to nie grozi ;)


A teraz idę się wziąć za żółte kuleczki - może w końcu z czymś na święta zdążę jeszcze przed nimi ;)

Kapcie numer dwa :)

Generalnie kwadraty robiło się bardzo miło – jeden zajmuje ok. 5-8 minut, zależy o czym się myśli, albo co leci w telewizorze ;) Przy szyciu myślałam, że mnie szlag trafi – niby łatwe i przyjemne, ale zajmuje więcej czasu niż wszystkie kwadraty na jednego kapcia...


Wzór zmodyfikowałam, bo niby trzeba wszystkie boki zszyć – ja zszyłam te piętowe tylko do połowy dzięki czemu uzyskałam dzierganą replikę buta średniowiecznego z X w. z Gdańska ;) Zmieści się na stópkę 16 cm i zapewne większą, bo to przecież rośnie z człowiekiem ;)
W sumie spodobały mi się bardzo i zaczęłam robić kolejne kwadraciki, w czym oczywiście dzielnie towarzyszy mi kot, robiąc sobie poduszkę ze śmieci :)


Ale to chwilowo ostatnie - mam pomysł na coś wielkanocnego, a zainspirowało mnie coś TAKIEGO :) Tylko na żółto i... :)

sobota, 19 stycznia 2013

Kapcie

W sumie jakby nie patrzyć, to moje pierwsze kapcie w życiu... :) Dla Czarnej Owcy oczywiście.


Trochę się jeden przekosił i coś przekombinowałam z oczkami, ale chyba ogólnie nie wyszły źle:) Wyszło na nogę 13 cm. Nie znam się na dziecięcych rozmiarach i nie wiem czy będzie to wygodne i fajne... Jak zdjęcia w necie oglądam, to tak jakoś wyglądają ;D
I już zaczęłam kolejną koncepcję...


Wzór prezentuje się tak...


Zobaczymy, czy to będzie fajne :)

niedziela, 13 stycznia 2013

Metr na metr


Wiem, że jeszcze się okres świąteczny nie skończył porządnie, a ja już planuję „za rok” :) W sumie nie jest to u mnie głupią sprawą, bo w różnych momentach mam ochotę na różne rzeczy i akurat przez rok powinno się nieco chęci na wyszywanie znaleźć ;) Uszyłam obrusik do haftowania.


Zwykły, biały len i moja ukochana koronka. Świąteczne obrusy, które są już nieco ładniejsze kosztują majątek, więc wolę zrobić go sama - będzie na wiele lat i będzie śliczny:)


Niestety zostało mi ostatnie pół metra, ale i tak do wielu rzeczy starczyła. Dostałam kiedyś spory zwitek od koleżanki i podejrzewam, że było tam z 10 m – samo ponad 4 poszło na obrus. W sumie niczego więcej nie potrzeba do niej – sama jest ozdobą, ale obrus świąteczny musi mieć jakieś czerwone gwiazdki i takie tam ;) Jakiś wzór się znajdzie...
Więc żeby nie tylko na święta była na widoku popełniłam jeszcze coś takiego...


Zwykły słoik ;) Że z postanowień noworocznych jestem cienka i potem tylko się denerwuję, że coś robię lub nie robię, w tym roku postanowień nie będzie i będzie słoik na wszystkie miłe rzeczy, które się zdarzyły w 2013.
Rok zakończył się i kolejny zaczął chorobą więc w strasznym nastroju stwierdziłam, że poprzedni był beznadziejny, a nowy zaczyna się równie dennie i nic dobrego się po nim nie spodziewam. Tak więc na koniec roku zobaczymy, czy rzeczywiście był taki niedobry :) Oprócz karteczek w słoiczku pojawią się jeszcze grosiki. Dlaczego? A to już taka słodka tajemnica ;)

Chrystus Pantokrator


Popełniłam kolejną ikonę:)


Pierwszy raz złociłam z folii i wyszło... Dziwnie... Chyba czegoś nie do końca z instrukcji zrozumiałam... Ale nic to – mi się podoba i w sumie mi to powinno najwięcej radości sprawić :)
Ktoś zadał mi ostatnio pytanie czy wg obyczaju pisania ikon poszczę i się modlę... Zależy od interpretacji :) Ostatnio wielu rzeczy się zrzekam, więc można przyjąć ze poszczę – nie musi to oznaczać braku jedzenia. Nie odmawiam w trakcie pracy formułek modlitw – jestem skupiona, czasem rozmawiam z Bogiem swoimi słowami. Trwam w ciszy i skupieniu... Tak więc odpowiedzią jest i tak i nie. Wszystko zależy od interpretującego:)

Różowy hipopotam


Zakupiłam oczka dla misiów :) Nie są może te najładniejsze z dostępnych w sklepach, ale były tanie i prezentują się nie to, że fajniej od guzików, bo one mają swoje plusy dodatnie i plusy ujemne, ale naprawdę nieźle :) Trzeba było od razu je wypróbować ;)


Hipcio wykorzystał ostatnie zapasy wkładu poduszkowego – jestem goła i wesoła... Trza by było jakąś poduszkę kupić...

sobota, 29 grudnia 2012

Lalki nie koniecznie dla małych ludzi ;)


Ostatnio zrobił mi się jakiś brak przymusu do czegokolwiek. Lista roboty jakaś jest, ale nie mam ani terminów, ani palącej potrzeby – luzik totalny. Więc robię coś dla siebie. Będzie miał nie więcej niż pół metra, będzie ciężki, przytulaśny i wizja nie do końca przemyślana, ale się robi ;) Lubię lalki – tak, to moje zboczenie, dziecinne i niepoważne hobby jak na dorosłą kobietę, ale co tam – może rekompensuję sobie jakieś braki z dzieciństwa, nie wiem ;) Zdjęcia będą jak skończę, jakoś tak nie lubię robić zdjęć po nocy i po kawałkach...
A teraz pokażę inne laki :) Chciałam koniecznie lalę czarno-białą. I stwierdziłam, że może być przecież chłop :)


Nie jest do końca idealnie czarno-biały, co prawda nie ma już skarpetek z świnką Pepą, tylko takie trampkowate, ale dalej czerwone ;)
A tu mały zadziorek:)


Podobały mi się pluszaki Monster High i koniecznie coś musiałam pokrewnego zmajstrować. Ta miała być na próbę, czy wyjdzie – wyszło, tylko coś innego od MH. I dobrze :) Już znalazła swój nowy dom – wyrażam nadzieję, że jest jej tam dobrze i półmetrowy stwór nie wyrwał jej jeszcze wszystkich włosów ;)

Czasoodmierzacze akrylowe


W tym roku Mikołaj pod choinkę przyniósł mi zegar – taki prawdziwy, metalowy, bez baterii, nakręcany :) Cyka głośno i szybko. Do dwóch moich powolniaków zdążyłam się już przyzwyczaić, ale chyba trza je z domu wyekspediować – nocą układam sobie do ich rytmu muzykę w głowie i nie mogę spać ;)...


Ten jest cięty samodzielnie ze sklejki i listewek. Początkowo był zwykłym obrazkiem. Potem dokupiłam cyferki i mechanizm, Mąż wywiercił dziurkę i tak stał się zegar pierwszy :)


Drugi historię ma podobną, tyle że nie ja go malowałam. Dziurka i klejenie literek – to moja robota:)
Tanio w dobre ręce oddam :)

Perun


Szczerze? Artystka ze mnie żadna :) I żadnej szkoły w tym kierunku nie mam – ot tyle co sama wykombinuję ;)
Kupiłam preparat od decoupage do robienia spękań i dupa – nijak nie idzie. Boję się, że zanim coś wyjdzie zużyję całą buteleczkę :D Mikołaj przyniósł materiały do profesjonalnego pisania ikon i... Połowy boję się użyć, a druga wykorzystana w sposób niezgodny z przeznaczeniem ;) Ech, szkoda gadać...
No i czasem zdarzy mi się ulec namową Męża, żeby coś popełnić. Poprosił o obrazek swojego boga – Peruna.


Mąż swoją wizję miał i tak mu namalowałam – ponoć atrybutem jest bodajże młot, a wymyślił włócznię – mi nie przeszkadza, z bogami słowiańskimi wielce zaprzyjaźniona nie jestem, nie robi mi to różnicy. No nic... Wyszedł tak trochę jak kolorowanka – cieniować dobrze nie umiem, pędzel trzymam jak ołówek i inaczej nie idzie ;) Gdzieś na szafie jest jeszcze jedno podobrazie – takie 50x60. Trochę boję się za nie zabrać, ale już wiem co będzie, chyba ze trzeci raz zmienię zdanie ;) Tylko farby by trzeba było jechać kupić...