Powiedziałabym, że najlepiej w życiu wyszły mi włosy. Ale to nie prawda, bo łysa nie jestem, co prawda krótko, ale gęsto ;) I nic mi nie wychodzi ostatnio tak dobrze jak malowanie. Bo robótki szykuję sobie proste, mało kolorowe i zazwyczaj kalkowane. Ot cała filozofia...
Ostatnio powstała Mama Muminka, mój autorytet ;)
I Babcia Małej Mi.
I w ogóle się nie przyznawajcie, że nie wiedzieliście, że Mi miała babcię... ;)
Ale nie ustawię mu takiej daty, bo go wywali w przeszłość i nikt nie zobaczy ;)
Koleżanka chyba jakoś teraz powinna rodzić. Dziewczyna będzie i trzeba ją jakoś godnie przywitać ;) Jako, że już z mamą jogę ćwiczy to pomyślałam o czymś takim...
Ponoć pies z głową w dół to ich ulubiona pozycja :) No i obowiązkowo musi być OM, no bo jak że nie? ;)
A dla mojej córki namalowałam bardzo przystojnego pana :)
Niestety Khal Drogo został uśmiercony w pierwszej serii Gry o tron, ale nadal pozostaje w moim sercu ;)
W ogóle to był bardzo miły dzień. Młody długo spał, a my z córką działałyśmy bardzo artystycznie :) Z tyłu jej dzieła :)
Nikt nie kuma co ja pięknego widzę w paletach. No nikt...
Ale przecież to cudo! A ta dziura! Weź sobie zrób taką ;)
Stała sobie u sąsiada na przyszłej budowie. Głupio było zwinąć tak po prostu. Trzeba było czekać aż się zjawi i wyżebrać. Też nie bardzo kumał o co kaman ;) Poszła by do spalenia... No ale jak się ma wizję, to czasem się śmiecia ocali ;) Ma tak plus minus z metr szerokości.
Od razu wiedziałam, że będzie na niej morze, a jak morze to musowo Tatuś Muminka. Wygląda na wystraszonego ;)
Latarnia stoi dumnie na wietrze.
A całość ma się tak...
A na odwrocie wizja artystyczna wspólna córki i moja :)
No bo przecież jak to może być, że mama maluje a JA NIE! No to wilk cały i owca syta ;) (tak, nie pomyliłam się w tym cytacie ;)
A moja kolekcja liczy już trzy sztuki :)
Muszę znaleźć teraz godną deskę na Mamusię. I Bukę! Koniecznie ;)
Takie 5 minut między zmianą pieluchy u młodego, a atakiem histerii u młodej ;)
Na resztkach desek. W sumie trochę na odwal się i bez spinki ;)
Bo kolekcja idzie na podwórko, w domu już nie ma miejsca na takie arcydzieła... Może jak kiedyś wygram w totka, będę miała caaaaałą ścianę w Muminki, na porządnych dechach i takie tam, ale na razie wystarczy ;)
Po raz setny ostatnio przeczytałam zbulwersowaną rękodzielniczkę, że jak niby można skopiować czyjeś dzieło. Ano można... Z resztą przestańmy się oszukiwać, że mamy takie niepowtarzalne pomysły i jesteśmy tacy wyjątkowi. Niemożliwe, żeby na całym świecie dwie osoby nie wpadły na ten sam pomysł. Co z resztą udowadniają piramidy budowane w bardzo różnych częściach świata i konstrukcje koszyków/mat na bardzo oddalonych od siebie wyspach, a posiadających takie same liście (pooglądajcie Cejrowskiego). No to skoro niekomunikujące się ze sobą istoty mogły zrobić coś podobnego, to w dobie internetu i ogólnej dostępności wszystkiego dziwimy się jeszcze, że ktoś nas kopiuje? Jedyna rada - nie wrzucaj zdjęć do internetu, bo różni ludzie różnie to mogą wykorzystać. Ot i cała filozofia. A jak masz nieodpartą pokusę dzielenia się swoja niepowtarzalnością i oryginalnością, to się nie dziw, że za miesiąc masz sto tysięcy kopi. Proste? Proste ;) Swoją drogą muzycy i kucharze powinni się już dawno z rozpaczy powiesić, bo ludzie fałszują i potrafią danie spalić ;)
Ostatnio koleżanka podesłała mi zdjęcie obrazka, który by chciała mieć. No to proszę bardzo...
Idealną kopiarką nie jestem, oryginał można sobie zobaczyć TU. Jest ładniejszy i moje deseczki ze skrzynek po owocach owego efektu nie osiągają, ale... Ale chyba się podoba, a autorkę jedynie możemy przeprosić, że jej genialność wywarła na nas tak duże wrażenie ;)
Gdybym była trędi (czy nazwa trędi nie jest już przypadkiem pase? ;) powiedziałabym, że zafascynowało mnie HIMMELI. A jako, że jestem baba ze średniowiecza powiem, że wzięłam się za tradycyjne PAJĄKI.
Himmeli to nazwa fińska, pająki - nasza. A właściwie, z tego co zdążyłam w krótkich wolnych chwilach wyczytać, to tradycja zapewne światowa, bo mają to chyba wszyscy w basenie morza Bałtyckiego, Tatarzy, ponoć również w Afryce i coś mi się kojarzy, że i w Indiach. No ale jak się chce szybko znaleźć coś do nauki najłatwiej wpisać "d.i.y. himmeli" i z głowy...
Pierwszy pasiasty ma swój urok, ale żadne tam halo, z drugiego jestem już bardziej zadowolona. Zapasy słomek gromadzę, mimo że sezon letni w pełni, mąż mówi że nigdzie nie ma, że już w ogóle nie można powiedzieć o jakimkolwiek wyborze w kolorkach... No ale co tam :) Wszystko ma jakiś urok. Jednego pająka mam w planach z miedzianych rureczek - do pokoju dzieci. A na plastikowe dyndadełka mam sekretny plan, ale się pochwalę jak cośkolwiek zrealizuję ;) A jak znowu mi plany nie wyjdą? Majątku na to nie wydałam, a słomki zużyje się do napojów :D W końcu inwestycja, która mnie nie stresuje ;)
Mąż zmontował regał na książki zdaje się w zeszłym roku. Latem... Jakoś tak :) I od samego początku wiedziałam, że musi być jakoś pomalowany. Koncepcje były różne, ale żadna słuszna... I któregoś razu mnie oświeciło i już wiedziałam :) Plan co prawda był, żeby napis był rozciągnięty na całość, ale jakoś mój mózg nie ogarniał tematu, poszło więc jak pasowało ;)
Gdyby ktoś nie wiedział o co chodzi, proszę obejrzeć:
Nie jest to moja ukochana piosenka. Nie jest dzwonkiem w telefonie i nie muszę jej słuchać codziennie. Ale jakoś tak się wryła w mojej głowie. Miałam kiedyś miseczkę z tym zdaniem, ale się potłukła. Kiedyś też znajomym talerzyk pomalowałam, gdzieś jest na blogu. Teraz będzie na zawsze i trwale. A przynajmniej do zmiany mebli ;) Takie różne mądre zdania podobają mi się na ścianach, ale mam ostatni metr kwadratowy i chyba wolę, żeby tam nic już nie było ;)
Trochę mi zajęło wymyślenie co namalować na dole. Ale nie za długo, bo trafił się taki obrazek:
W moim wykonaniu wygląda to tak:
Ptak mi się rozjechał na coś dziwnego, ale nie szkodzi ;) Ale tak to już jest jak się maluje bez szkicu prawie leżąc na podłodze i próbując przepchnąć szafę ;)
Mój mąż został maniakiem rowerowym. Jaka by pogoda nie była, jedzie ;) Kiedyś nie można było go przekonać do nieco skróconych spodni, a teraz został ich fanem akurat od dnia, kiedy zamówił u mnie łapacze do nogawek, co by się w łańcuch nie wkręcały...
Nie mam czasu szukać inspiracji w internecie i pewnie Ameryki nie odkryłam, ale przespawszy się z problemem wymyśliłam, że najskuteczniejsze będą gumki zapinane na klamry.
Roboty tyle, co przeszyć byle jak gumkę na szerokość 4 razy i jest ;) Super może nie są, ale na pewno lepsze od czerwono-białego sznurka w rodzaju dratwy ;)